HIKMICRO Habrok – porównanie HE25L, HE25L 2.0, HH35L 2.0, HQ35LN, HQ50LN i HX60LS

Seria Habrok obejmuje dziś modele, które z zewnątrz realizują podobny pomysł – łączą termowizję, kanał cyfrowy do obserwacji dziennej i nocnej oraz dalmierz – ale różnią się bardzo mocno możliwościami modułu termicznego. To porównanie HIKMICRO Habrok pokazuje, co w praktyce zmienia przejście z sensora 256×192 przez 384×288 i 640×512 aż do 1280×1024 oraz który wariant ma najwięcej sensu przy konkretnym sposobie obserwacji.

Nie warto wybierać Habroka wyłącznie na podstawie maksymalnego deklarowanego zasięgu detekcji. Ważniejsze jest to, ile szczegółów pozostaje w obrazie na dystansie, na którym rzeczywiście obserwujesz, jak szerokiego pola widzenia potrzebujesz oraz jak często korzystasz z cyfrowego powiększenia.

Najważniejsza różnica między Habrokami to jakość informacji w obrazie termicznym

Najprościej uporządkować serię według rozdzielczości sensora termicznego. HE25L i HE25L 2.0 korzystają z matrycy 256×192, HH35L 2.0 przechodzi na 384×288, HQ35LN i HQ50LN reprezentują poziom 640×512, natomiast HX60LS wykorzystuje sensor 1280×1024. Różnica nie sprowadza się do atrakcyjniejszej liczby w specyfikacji – większa liczba pikseli daje więcej informacji o obserwowanym obiekcie i pozwala lepiej zachować szczegóły przy powiększaniu obrazu.

Przy krótkim dystansie i prostym zadaniu polegającym na znalezieniu źródła ciepła podstawowy sensor może być całkowicie wystarczający. Im dalej jednak przesuwa się obserwacja i im bardziej zależy nam nie tylko na zauważeniu obiektu, ale również na odczytaniu jego kształtu, pozycji czy drobniejszych elementów sylwetki, tym większego znaczenia nabiera rozdzielczość. Szczególnie wyraźnie widać to wtedy, gdy zaczynamy używać zoomu cyfrowego.

Dlatego różnica pomiędzy 256, 384, 640 i 1280 nie oznacza po prostu czterech poziomów „zasięgu”. To przede wszystkim kolejne poziomy ilości dostępnej informacji. Model z sensorem 256×192 może wykryć obiekt bardzo daleko, ale nie oznacza to automatycznie, że na takim dystansie pokaże równie dużo szczegółów jak konstrukcja 640×512 czy 1280×1024.

Porównanie specyfikacji HE25L, HH35L, HQ35LN, HQ50LN i HX60LS

Poniższa tabela skupia się na parametrach, które najbardziej różnicują modele podczas obserwacji. W przypadku starszego HE25L karta produktowa podaje niespójne wartości czułości NETD – w jednym miejscu jest to <35 mK, w innym <20 mK – dlatego nie wykorzystujemy tej liczby jako podstawy do bezpośredniego rankingu z nowszymi modelami.

Na telefonie przesuń tabelę w bok, aby zobaczyć wszystkie kolumny.

Wszystkie modele realizują podobną koncepcję urządzenia multispektralnego, dlatego sam fakt obecności termowizji, trybu dziennego, noktowizji i dalmierza nie wystarcza do wyboru konkretnej wersji. Największą różnicę robi poziom modułu termicznego, a dalej ogniskowa obiektywu, ergonomia konkretnej generacji i masa.

HE25L czy HE25L 2.0 – kiedy podstawowy Habrok nadal ma sens?

Pierwszy HE25L pozostaje punktem wejścia do koncepcji Habroka. Sensor 256×192 i obiektyw 25 mm F1.0 zapewniają deklarowaną detekcję do 1200 m, a masa 795 g jest jego istotnym atutem. Jeśli priorytetem jest wyszukiwanie zwierzyny, kontrolowanie bliższego i średniego dystansu oraz korzystanie z jednego urządzenia zamiast osobnej termowizji i noktowizora, HIKMICRO Habrok 4K HE25L nadal jest logicznym rozwiązaniem.

HE25L 2.0 pozostaje przy tej samej rozdzielczości 256×192 i ogniskowej 25 mm, ale podnosi czułość termiczną do NETD <18 mK. Nowa generacja zmienia również ergonomię: pojawia się tylny pierścień ostrości, wygodniejszy przełącznik kanału termicznego i cyfrowego oraz rozwiązania takie jak SyncPro i Shutterless. To właśnie komfort pracy i zachowanie obrazu w trudniejszych warunkach są ważniejszym argumentem za wersją 2.0 niż sama rozdzielczość sensora.

HE25L wybierz, gdy liczy się rozsądny koszt wejścia i nie potrzebujesz dużej rezerwy szczegółów przy zoomie. HE25L 2.0 ma więcej sensu, jeśli często obserwujesz w trudnym kontraście termicznym i zależy Ci na nowszej ergonomii. Jeśli natomiast głównym powodem zmiany sprzętu ma być zauważalnie wyższa szczegółowość termowizji, lepiej patrzeć od razu w stronę HH35L 2.0.

HH35L 2.0 jest pierwszym dużym krokiem w górę jakości termowizji

HH35L 2.0 zwiększa rozdzielczość do 384×288, wykorzystuje obiektyw 35 mm F1.0 i osiąga NETD <15 mK. Deklarowany zasięg detekcji wzrasta do 1800 m. W praktyce ważniejsza od samego wzrostu zasięgu jest większa liczba pikseli budujących obserwowany obiekt. Daje to większą rezerwę podczas obserwacji na dalszym dystansie oraz przy cyfrowym powiększeniu.

To model dla osoby, która nie chce jeszcze przechodzić do kosztu segmentu 640×512, ale podstawowe 256×192 zaczyna być ograniczeniem. HH35L 2.0 jest szczególnie sensownym środkiem serii, gdy obserwacja odbywa się zarówno na skraju lasu, jak i na bardziej otwartym terenie, a rozpoznawanie szczegółów na średnich dystansach ma większe znaczenie niż minimalizacja ceny.

Warto też zwrócić uwagę na dwa wymienne iluminatory IR 850 i 940 nm. Pierwszy jest nastawiony na większy zasięg doświetlenia, drugi pozwala na bardziej dyskretną obserwację nocną. Kanał cyfrowy ma rozdzielczość 3840×2160, a dalmierz pracuje do 1000 m.

HQ35LN pokazuje, dlaczego 640×512 nie służy tylko do zwiększania zasięgu

Przeskok z 384×288 na 640×512 jest jednym z najważniejszych momentów w całym zestawieniu. HQ35LN nadal korzysta z ogniskowej 35 mm i ma deklarowany maksymalny zasięg obserwacji do 1800 m, czyli na papierze podobny do HH35L 2.0. Mimo tego większy sensor dostarcza znacznie więcej pikseli opisujących tę samą scenę.

To dobry przykład, dlaczego nie należy porównywać termowizorów wyłącznie według kolumny „zasięg”. Dwa urządzenia mogą mieć podobną deklarowaną odległość detekcji, a jednocześnie różnić się ilością informacji dostępnej podczas właściwej obserwacji. Przy dalszych dystansach i zoomowaniu 640×512 daje większy margines do analizy szczegółów niż 384×288.

HQ35LN waży według karty produktowej 780 g, wykorzystuje obiektyw 35 mm F1.0, NETD <20 mK oraz dalmierz do 1000 m. To interesujący wariant dla użytkownika, który chce wejść w sensor 640×512, ale nie potrzebuje jeszcze dłuższej optyki 50 lub 60 mm.

HQ50LN jest nastawiony na dalszą obserwację niż HQ35LN

HQ50LN pozostaje przy sensorze 640×512, ale łączy go z obiektywem 50 mm F1.0. Deklarowany zasięg rośnie do 2600 m, a czułość termiczna wynosi 15 mK. W porównaniu z HQ35LN jest to więc krok w stronę obserwacji na większym dystansie, a nie kolejny skok rozdzielczości.

Dłuższa ogniskowa sprzyja sytuacjom, w których większa część obserwacji odbywa się na rozległych polach, łąkach i innych otwartych przestrzeniach. Trzeba jednak pamiętać o naturalnym kompromisie: sprzęt nastawiony mocniej na daleki dystans nie zawsze będzie równie wygodny do bardzo szybkiego przeszukiwania bliskiego otoczenia.

Masa wynosi około 975 g, deklarowany czas pracy do 7 godzin, a urządzenie zachowuje 64 GB pamięci i klasę szczelności IP67. Wybór pomiędzy HQ35LN a HQ50LN powinien więc zależeć bardziej od typowych odległości obserwacji niż od samego faktu posiadania sensora 640×512.

HX60LS jest modelem dla użytkownika, który chce maksymalnej rezerwy szczegółów

HX60LS stoi wyraźnie ponad pozostałymi modelami pod względem rozdzielczości termicznej. Sensor 1280×1024 przy pikselu 12 μm, NETD <15 mK i obiektywie 60 mm F1.0 tworzy konfigurację przygotowaną do obserwacji wymagającej maksymalnej ilości informacji. Deklarowany zasięg wykrywania wynosi do 3100 m.

Najważniejszym argumentem nie jest jednak to, że na specyfikacji pojawia się największa liczba metrów. Sensor 1280×1024 ma ponad cztery razy więcej pikseli niż 640×512 i ponad dwadzieścia razy więcej niż 256×192. Oznacza to znacznie większy zapas informacji, zanim użytkownik zacznie korzystać z mocniejszego powiększenia cyfrowego.

Termiczne pole widzenia HX60LS wynosi 25,6 × 15,4 m na 100 m, a zakres powiększenia kanału termicznego to 2,6×–20×. To szczególnie ciekawa kombinacja: duży sensor pozwala połączyć wysoką szczegółowość z użytecznym polem widzenia pomimo obiektywu 60 mm. Na wyposażeniu pozostają kanał cyfrowy 4K, wymienne IR 850/940 nm, LRF do 1000 m, GPS, kompas i 64 GB pamięci.

Kosztem możliwości jest masa – około 1050 g z bateriami – oraz krótszy deklarowany czas pracy wynoszący 5,5 godziny w warunkach podanych na karcie produktu. HX60LS ma sens wtedy, gdy faktycznie wykorzystasz przewagę sensora 1280×1024; do prostego wykrywania zwierzyny na niewielkich dystansach byłby zakupem ponad realne potrzeby.

Jak zmienia się obraz przy przejściu z 256 przez 384 i 640 do 1280?

Na niewielkim dystansie każdy z tych sensorów może skutecznie spełnić podstawowe zadanie termowizji: wskazać, gdzie znajduje się źródło ciepła. Wraz ze wzrostem odległości zaczyna jednak rosnąć znaczenie liczby pikseli przypadających na obserwowany obiekt. Im jest ich więcej, tym łatwiej zachować kształt i szczegóły zamiast oglądać jedynie coraz większą, ale coraz bardziej uproszczoną plamę cieplną.

Przy dystansach rzędu kilkudziesięciu metrów 256×192 może być całkowicie racjonalnym rozwiązaniem. W okolicach średnich i dalszych dystansów przewaga 384×288 staje się bardziej użyteczna, a 640×512 pozwala znacznie swobodniej pracować z detalem. 1280×1024 jest rozwiązaniem dla osób, które chcą zachować możliwie dużo informacji również wtedy, gdy odległość rośnie lub konieczne staje się silniejsze powiększenie. Nie są to jednak sztywne granice odległości – pogoda, różnica temperatur między obiektem a tłem, roślinność i sposób wykorzystania zoomu mogą mocno zmienić odbiór obrazu.

Właśnie dlatego przy wyborze nie warto pytać jedynie „jak daleko widzi Habrok?”. Lepsze pytanie brzmi: jak dużo informacji potrzebuję na dystansie, na którym naprawdę będę obserwować?

Którego HIKMICRO Habrok wybrać do konkretnego zastosowania?

• HE25L – gdy priorytetem jest możliwie rozsądne wejście w urządzenie multispektralne i większość obserwacji odbywa się na bliższym lub średnim dystansie.
• HE25L 2.0 – gdy wystarcza rozdzielczość 256×192, ale ważniejsza jest wyższa czułość termiczna i usprawniona ergonomia nowszej generacji.
• HH35L 2.0 – gdy 256×192 zaczyna ograniczać szczegółowość, ale segment 640×512 nie jest jeszcze potrzebny lub uzasadniony budżetowo.
• HQ35LN – gdy priorytetem jest wyraźny skok jakości do 640×512 i wszechstronność na bliższych oraz średnich dystansach.
• HQ50LN – gdy potrzebujesz 640×512, ale obserwacja często odbywa się na większych odległościach i dłuższa ogniskowa 50 mm jest atutem.
• HX60LS – gdy zależy Ci na maksymalnej ilości informacji, dużej rezerwie do dalszej obserwacji i najwyższej rozdzielczości termicznej w tym zestawieniu.

Jeżeli nie masz jeszcze zawężonego wyboru do jednego modelu, warto najpierw przejrzeć całą kategorię lornetek HIKMICRO Habrok i zestawić cenę poszczególnych wersji z dystansem, na którym faktycznie najczęściej prowadzisz obserwację.

Kiedy dopłata do wyższego modelu naprawdę ma sens?

Najbardziej uzasadniona dopłata pojawia się wtedy, gdy obecny sprzęt rzeczywiście ogranicza identyfikację szczegółów. Przejście z 256×192 na 384×288 jest zauważalnym krokiem, ale największą zmianę jakościową dla wymagającej obserwacji daje wejście na 640×512. HX60LS idzie jeszcze dalej, lecz jego możliwości mają ekonomiczny sens przede wszystkim dla użytkownika, który regularnie korzysta z dużego dystansu lub potrzebuje większej swobody przy powiększaniu.

Nie ma natomiast większego sensu kupować najbardziej rozbudowanego modelu tylko dlatego, że ma największy sensor. Jeśli większość pracy odbywa się w lesie na stosunkowo krótkich dystansach i głównym zadaniem jest sprawne znalezienie źródła ciepła, tańszy Habrok może wykonać zadanie równie skutecznie z punktu widzenia realnej potrzeby użytkownika.

Podobnie nie należy traktować zasięgu detekcji 1200, 1800, 2600 czy 3100 m jako dystansu pewnego rozpoznawania szczegółów. Detekcja oznacza przede wszystkim możliwość wychwycenia obiektu o określonej wielkości i kontraście cieplnym. Ocena szczegółów to znacznie bardziej wymagające zadanie.

FAQ – najczęstsze pytania przy wyborze HIKMICRO Habrok

Czy 640×512 zawsze będzie lepszym wyborem niż 384×288?

Pod względem ilości informacji w obrazie sensor 640×512 ma wyraźną przewagę. Nie oznacza to jednak, że każdy użytkownik powinien za nią dopłacać. Jeśli termowizja służy głównie do wykrywania obiektów na krótszych dystansach, 384×288 może być bardzo rozsądnym kompromisem.

Czy warto wymienić HE25L na HE25L 2.0?

Nie ze względu na samą rozdzielczość, ponieważ oba modele wykorzystują sensor 256×192 i obiektyw termiczny 25 mm. Wersja 2.0 ma sens przede wszystkim ze względu na poprawioną czułość termiczną, nowszą ergonomię i rozwiązania wpływające na komfort obserwacji.

Czy HQ35LN i HQ50LN dają podobną jakość obrazu?

Oba korzystają z sensora 640×512, ale różnią się optyką. HQ35LN ma obiektyw 35 mm, natomiast HQ50LN 50 mm. Drugi model jest mocniej ukierunkowany na dalszą obserwację, podczas gdy 35 mm pozostaje bardziej uniwersalnym rozwiązaniem, gdy ważne jest szybkie przeszukiwanie większej części otoczenia.

Czy HX60LS jest potrzebny do zwykłej obserwacji zwierzyny?

Nie zawsze. Sensor 1280×1024 i obiektyw 60 mm zapewniają bardzo dużą rezerwę szczegółów, ale jeżeli głównym zadaniem jest wykrywanie zwierzyny na umiarkowanych dystansach, potencjał tego modelu może pozostać niewykorzystany. HX60LS najlepiej uzasadnia swoją pozycję wtedy, gdy liczy się daleki dystans, szczegółowość oraz możliwość mocniejszego powiększania obrazu.

Który Habrok jest najlepszym wyborem?

Nie ma jednego Habroka najlepszego dla wszystkich. HE25L i HE25L 2.0 mają sens jako podstawowe rozwiązania 256×192, HH35L 2.0 jest rozsądnym krokiem pośrednim, a HQ35LN wprowadza największą jakościową zmianę dzięki przejściu na 640×512. HQ50LN wykorzystuje tę samą klasę sensora, ale mocniej celuje w dalsze dystanse. HX60LS jest natomiast urządzeniem dla użytkownika, który chce maksymalnej rezerwy szczegółów i świadomie wykorzysta możliwości matrycy 1280×1024.

Jeżeli obserwujesz przede wszystkim daleki, otwarty teren i chcesz zobaczyć, co daje najwyższa rozdzielczość tej serii, sprawdź HIKMICRO Habrok Pro HX60LS. Jeżeli nie potrzebujesz aż takiej klasy termowizji, najbardziej opłacalny model znajdziesz zwykle niżej w gamie – dobrany do realnego dystansu obserwacji, a nie do największej liczby w specyfikacji.